Το 1986 υπήρξε μια μνημειώδης σεζόν για την ιστορία της Formula 1. Τα μονοθέσια με τα ατρακτοειδή ρύγχη έμοιαζαν ομορφότερα από ποτέ και ήταν ισχυρότερα από ποτέ.

Οι κινητήρες, χάρη στο turbo, ξεπερνούσαν σε ρυθμίσεις κατατακτηρίων δοκιμών τους χίλιους ίππους, ενώ σε ρυθμίσεις αγώνα κινούνταν σε νούμερα της τάξης των 800-850 ίππων!

Η ηλεκτρονική και τα συναφή βοηθήματά της, αν εξαιρέσει κανείς ένα σύστημα που επενέβαινε στην τροφοδοσία και στόχο είχε να προλάβει το φαινόμενο της καθυστερημένης και απότομης υπερτροφοδότησης (turbolag – το εφηύρε η Ferrariστο ξεκίνημα της δεκαετίας του ‘80) έλαμπαν διά της απουσίας τους! Το ίδιο και τα ημιαυτόματα κιβώτια ή οι μοχλοδιακόπτες στο τιμόνι! Ο πιλότος είχε κυρίαρχο ρόλο. TheΕssenceofFormula 1!

Και το... κυριότερο. Το ανθρώπινο στοιχείο. Τέσσερις μοναδικοί οδηγοί, οι Αλέν Προστ (McLarenTAGPorsche), Αϊρτον Σένα (LotusRenault), Νάιτζελ Μάνσελ και Νέλσον Πικέ (με WilliamsHonda αμφότεροι) στο απόγειο των δυνατοτήτων τους και αντιμέτωποι ο ένας με τον άλλο... Για να μην παραλείψουμε τους μεγάλους Κέκε Ρόζμπεργκ (McLarenTAGPorsche), Μικέλε Αλμπορέτο και Στέφαν Γιόχανσον (Ferrari), Γκέρχαρντ Μπέργκερ (BenettonBMW) και Ρικάρντο Πατρέζε (BrabhamΒΜW)…

Στον τελικό της μνημειώδους σεζόν του 1986, που θα διεξαγόταν στο σιρκουί πόλης της Αδελαϊδας στην Αυστραλία, ο Νάιτζελ Μάνσελ βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση, καθώς επροηγείτο κατά έξι ολόκληρους βαθμούς, τόσο του Προστ, όσο και του ομοστάβλου του Πικέ. Ο Σένα είχε τεθεί εκτός διεκδίκησης του τίτλου από τον προηγούμενο αγώνα στο Μέξικο Σίτι.

Την pole, μάλιστα, απέσπασε ο Μάνσελ. Ο Ρον Ντένις αποκαλύπτει: «Θέλαμε να αποπροσανατολίσουμε τις Williams. Έτσι, εφοδιάσαμε το δεύτερο οδηγό μας, τον Κέκε Ρόζμπεργκ, με μαλακά λάστιχα και τον... ξαμολίσαμε μπροστά, με στόχο να επιβάλει ένα δαιμονισμένο ρυθμό και να οδηγήσει τις Williamsσε μπελάδες».

Και έτσι ακριβώς έγινε: ο Ρόζμπεργκ προσπέρασε τις Williamsκαι τον Προστ και προηγήθηκε. Οι Williams, αιφνιδιασμένες από το φρενήρη ρυθμό που είχε επιβάλει ο Ρόζμπεργκ, άργησαν χαρακτηριστικά να αλλάξουν λάστιχα και ο Μάνσελ είχε ένα σφοδρό κλατάρισμα στη μεγάλη ευθεία, με αποτέλεσμα την οικτρή εγκατάλειψη και απώλεια του τίτλου.

Ο Προστ οδηγώντας πολύ γλυκά κατάφερε να ελέγξει τον Πικέ και να νικήσει, αφού ο Ρόζμπεργκ εγκατέλειψε έπειτα από 57 συναπτούς γύρους στο προβάδισμα! 

Ήταν ίσως ο μεγαλύτερος τίτλος που κέρδιζε ποτέ ο Προστ, ο δεύτερος και μάλιστα συνεχόμενος της καριέρας του.

Η κατακλέιδα ανήκει στον Ρον Ντένις της McLaren: «Είμαστε πολύ περήφανοι για τον τίτλο εκείνης της χρονιάς γιατί είχαμε να αντιμετωπίσουμε το μεγαθήριο της Honda. Από κάποιο σημείο και μετά αποφασίσαμε να εξελίξουμε μόνοι μας τον κινητήρα της Porsche, εξ’ αυτού και η επωνυμία TAG (σ.σ.: Technolοgied’ AvantGuard – εταιρεία στην οποία υπήρξε συμμέτοχος ο Ντένις με τον Σααουδάραβα Κροίσο και συνιδιοκτήτη της McLaren, Μανσούρ Ογιέχ). Παίξαμε έξυπνα και καταφέραμε να κερδίσουμε»!...

Για την ιστορία και μόνο αναφέρουμε ότι στη Williamsαπέμεινε το χρυσό χάπι του τίτλου των Κατασκευαστών...