του Σπύρου Πέττα
Μάλλον δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουν το πραγματικό Μεγαλείο του Θριάμβου της Ferrari στις 24 ώρες του Λε Μαν του 2024.
Πραγματικά ηρωικοί όλοι οι πιλότοι και δη οι νικητές Νίκλας Νίλσεν (“καθάρισε” στη βροχή), Αντόνιο Φουόκο (δικά του τα κρίσιμα προσπεράσματα) και Μιγκέλ Μολίνα (πολύ σπουδαίος και ο Ισπανός, κέρδισε πολύ έδαφος στο τέλος στο στεγνό). Δεν έκαναν σχεδόν το παραμικρό λάθος στο πιο κρίσιμο και δύσκολο Λε Μαν όλων των εποχών (με πέντε συνολικά περιόδους βροχόπτωσης ποικίλης έντασης), πλην μιας μικρής – ανεπαίσθητης εξόδου του Νίλσεν στις αρχικές φάσεις του αγώνα, όταν και μαχόταν με τον Τζοβινάτσι.
Οι Τζοβινάτσι, Καλάντο και Πιεργκουίντι έκαναν και αυτοί μεγάλο αγώνα (ο αγαπημένος μας Πιεργκουίντι μετά την ταυτότητα του Καμούι Κομπαγιάσι στο Σπα, πήρε και την ταυτότητα του “πολύ” και poleman Κέβιν Έστρε με ένα νέο συγκλονιστικό προσπέρασμα, αλλά υστέρησε στο βρεγμένο στο τέλος) αλλά για κάποιο λόγο αυτή δεν ήταν η χρονιά τους όπως το 2023, ενώ στη Ferrari όπως φάνηκε και από τις στρατηγικές επιλογές, είχαν ποντάρει στο 50 και όχι στο 51 για τον φετινό αγώνα.
Η στρατηγική της AF Corse ξένισε πολλούς αλλά ήταν η ενδεδειγμένη. Η εμμονή να αφήνουν τους πιλότους τους με σλικ στη βροχή δικαιώθηκε από τις εξελίξεις και χωρίς το πρώτο Safety Car, από τα συνολικά δύο, θα είχε δικαιωθεί ακόμη πιο πολύ. Ιδιαίτερης μνείας αξίζει ο Δανός Νίκλας Νίλσεν που πραγματοποίησε σε διάφορες φάσεις του αγώνα άθλο στο βρεγμένο, όπως για παράδειγμα στα τελικά αποφασιστικά στιντς.
Μνεία αξίζει και η κίτρινη “ιδιωτική” (ημιεργοστασιακή για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους...) Ferrari 499 p της AF Corse, που οδηγούμενη από έναν εκπληκτικό Ρόμπερτ Σβάρτσμαν στο ντεμπούτο του στο Λε Μαν, από τον έμπειρο Ρόμπερτ Κουμπίτσα και από τον ταχύ και υπολογίσιμο Κινέζο Γίφεϊ Γιε, προηγήθηκε για μεγάλο διάστημα στο πρώτο μισό του αγώνα, ενώ ο Σβάρτσμαν που όπως και ο Φουόκο αξίζει μια θέση στη Formula 1, είχε μια ενθουσιώδη μάχη με τον Ιταλό προς το τέλος.
Μια μάχη που θα μπορούσε να έχει άσχημες συνέπειες για τη Ferrari, αλλά εκεί επενέβη η μοίρα και ο Σβάρτσμαν εγκατέλειψε περίλυπος από μηχανικό πρόβλημα και πλήρες ηλεκτρονικό μπλακ – άουτ, όπως μαρτυρούσε ο πολύς άσπρος καπνός που βγήκε από τα ψυγεία του στα πιτς.
Η Ferrari 499 p υπήρξε ανώτερη κάθε προσδοκίας, με τις δύο εργοστασιακές “να μην κάνουν τσικ”, η ταχύτερη υπό όλες τις συνθήκες και επέτρεψε στους οδηγούς της (η Ferrari προσμετρά τώρα στις τάξεις της έξι νικητές στο Λε Μαν) να προσπεράσουν πάνω από μια ντουζίνα φορές τις κραταιές Porsche 963. Μεγάλα συγχαρητήρια στον Κοράντο Ιότι που μετά τα τρομερά διπολικά μοτέρ της Formula 1 το 2018 και το 2019, σχεδίασε και το “αθάνατο” V6 turbo μοτέρ της 499 p, που έχει πλέον καταστεί θρυλικό στους αγώνες αντοχής, καθώς στις δύο νίκες στο Λε Μαν πρέπει να προσθέσουμε και αυτές στις 24 ώρες του Νίρμπουγκρινγκ το 2023 και στις 24 ώρες της Ντεϊτόνα το 2024 από τη Ferrari 296 GT3.
Συγχαρητήρια επίσης στον μεγάλο “αρχιτέκτονα” του προγράμματος, τον υπερπολυνίκη των αγώνων αντοχής, τον υπέροχο Αντονέλο Κολέτα, στον Chief Technical Officer Φερντινάντο Κανίτσο και φυσικά στον πρόεδρο Τζον Έλκαν, χωρίς τον οποίο τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε καταστεί δυνατόν...